Antoni Piotrowski przyszedł na świat 7 września 1853 roku w Nietulisku Dużym jako trzynaste, a zarazem ostatnie dziecko Marianny z Zabierzewskich i Wincentego. Jego ojciec był dzierżawcą i wójtem gminy Kunów. Po zgonie ojca, który zmarł w 1854 roku, roczny Antoni wraz z matką przeprowadził się do rodziny w Radomskiem. Był naocznym świadkiem wydarzeń 1863 roku, które mocno utkwiły w jego młodej głowie. Dwa lata później przeniósł się wraz z matką i siostrą do Warszawy. W 1868 roku przejawiający duże zdolności artystyczne Antoni Piotrowski, rozpoczął naukę rysunku u prof. Wojciecha Gersona. Potem kształcił się pod okiem Rafała Hadziewicza i Antoniego Kamińskiego, po czym znów powrócił do pracowni Gersona. W tym czasie zaprzyjaźnił się z Józefem Chełmońskim. W 1874 roku zaczął wystawiać swe prace w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych (TZSP). 

Dla kontynuowania nauki, w następnym roku wyjechał na studia do Monachium. Po rocznym pobycie powrócił do kraju. Przez krótki czas uczęszczał na prywatne lekcje do Jana Matejki. Nie mogąc pogodzić się z malarstwem historycznym nauczyciela, rozstał się z nim. Wkrótce po tym Antoni Piotrowski otworzył własną pracownię malarską.

12 października 1879 roku w kościele Mariackim w Krakowie poślubił Marię Riedel. Po ślubie wspólnie z żoną wyjechał do Paryża. Przebywał tam około czterech lat. W tym czasie wystawiał swoje prace w salonach paryskich, a także warszawskich. 

W latach osiemdziesiątych otworzył nową pracownię w Krakowie. Pracował także jako nauczyciel. Pod jego okiem szlifowała swój kunszt m. in. Olga Boznańska. 

W 1885 roku wyjechał do Bułgarii w charakterze rysownika-korespondenta pism angielskich i francuskich. Przebywając w sztabie A. Battenberga naocznie śledził przebieg wojny bułgarsko-serbskiej. Na zamówienie ks. Battenberga wykonał dla Galerii Narodowej w Sofii serię rysunków z tej wojny oraz cykl obrazów.

Przez szereg lat Antoni Piotrowski aktywnie działał w środowisku artystycznym Krakowa. Wystawiał swe prace w tutejszym Towarzystwie Artystycznym Sztuk Pięknych. Zasiadał w zarządzie utworzonego w Krakowie Powszechnego Stowarzyszenia Artystów Polskich. Był współzałożycielem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”.

Jako korespondent-rysownik brał udział w wojnie turecko-greckiej.

W 1898 roku opuścił Kraków. Na krótko zamieszkał w Łodzi. W 1900 roku przeniósł się na stałe do Warszawy. Do końca życia był aktywny zawodowo. Tworzył i wystawiał.Pracował także jako nauczyciel, m. in. w Szkole Sztuk Pięknych im. W. Gersona. 

Antoni Piotrowski zmarł 12 grudnia 1924 roku w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.

Z małżeństwa z Marią z Riedlów doczekał się dwóch synów: Wojciecha i Jędrzeja.

Po zgonie Piotrowskiego, jeszcze w 1924 roku w Zachęcie odbyła się pośmiertna wystawa jego prac. 

Antoni Piotrowski malował głównie obrazy historyczno-batalistyczne, sceny rodzajowe i portrety. Wykonał ilustracje do „Trylogii” H. Sienkiewicza. Był współautorem panoram: „Przejście pod Berezyną” i „Tatry”.

Jego prace znajdują się m. in. w zbiorach: Muzeum Narodowego w Krakowie i Warszawie oraz Galerii Narodowej w Sofii.

Poza obrazami, akwarelami, rysunkami piórkiem, ołówkiem, kredką, sepią itd., Antoni Piotrowski pozostawił po sobie także utwory literackie i publicystyczne. Do najważniejszych należą: „Wspomnienia naocznego świadka z wojny bułgarsko-serbskiej” drukowane na łamach „Wędrowca”, oraz „Józef Chełmoński. Wspomnienie”. 

W 1988 r. w Muzeum Historyczno-Archeologicznym w Ostrowcu Św. odbyła się wystawa malarstwa i rysunków Antoniego Piotrowskiego, poparta okolicznościową broszurą z tekstem Janusza Wojciecha Kotasiaka.

W 2008 r. w publikacji „Wielkie Postaci Ziemi Ostrowieckiej w kulturze narodowej. 120. rocznica urodzin prof. Jana Samsonowicza. 150. rocznica śmierci Józefa Gołuchowskiego” pod redakcją Moniki Bryły-Mazurkiewicz ukazał się artykuł „Antoni Piotrowski – artysta zapomniany z Nietuliska” autorstwa Janusza Wojciecha Kotasiaka.

Zachęcamy do lektury.

 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież