Odznaczał się głęboką religijną. Wg relacji rodzinnych „modlił się starannie i bardzo pobożnie każdego dnia rano i wieczorem przy swoim łóżku”. Regularnie czytał Pismo św. Codziennie brał udział we mszy św.; nierzadko do niej służąc. W każdą pierwszą niedzielę adwentu jeździł z pielgrzymką na Jasną Górę. W każdy piątek pościł o chlebie i wodzie. Wspierał klasztory na Św. Katarzynie i Św. Krzyżu oraz kościół w Waśniowie.

Znany był z dobroczynności. Fundował kolonie dla biednych dzieci z rodzin warszawskich czy stypendia dla młodzieży wiejskiej na naukę. Służył radą i pomocą okolicznym chłopom.

Wincenty Reklewski zginął 27 grudnia 1939r. na plebanii w Waśniowie, zastrzelony przez rabusiów, gdy próbował obronić proboszcza, ks. Glibowskiego. Spoczął w grobie rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Waśniowie. Miejsce i moment śmierci Wincentego Reklewskiego upamiętnia brama boczna w murze cmentarza kościelnego w Waśniowie.

Wincenty Reklewski był dwukrotnie żonaty. W 1912 r. ożenił się z Marią z Winnickich, herbu Sas, zmarłą w 1926 r. 12 grudnia 1928 r. w Warszawie poślubił Annę Danutę z Wasiutyńskich herbu Korczak. Miał ośmioro dzieci (z pierwszego małżeństwa troje, z drugiego pięcioro): Mieczysława, Jadwigę (Rauszerową), Tadeusza, Konstancję Marię, Teresę Marię, Aleksandrę Marię, Zygmunta Stanisława i Zofię Marię (Braun).

W kościele parafialnym w Waśniowie znajduje się tablica upamiętniająca Wincentego Reklewskiego.

ADS, Akta parafii Waśniów, t. 2

Kalendarz – informator firm chrześcijańskich w Ostrowcu Świętokrzyskim na rok 1939, Ostrowiec Świętokrzyski

Z. Reklewska-Braun, Urodziłam się pomiędzy..., Lublin 2009

K. Jasiewicz, Lista strat ziemiańska polskiego 1939-1956, t. 1 + Uzupełnienie, Warszawa 1995-1996